Nieuwsbrief

Column 2 Libelle Zomerweek

Gesloopt. Maar ja, dat hoort erbij. En het duurt ook altijd maar even – tot het moment dat ik de deur uitga en in de auto stap. Na vier dagen Buffalo Beach voel je je hele lichaam. Wij, Libelles, zijn namelijk eigenlijk erg lui. Wij hebben een zitten beroep. Achter een computer. Een keer per jaar mogen we er ‘ns op uit. En dan nodigen we maar meteen 80.000 mensen uit ook zodat we weer wat nieuwe hoofden zien. Daar bouwen we dan een feestje omheen dat we Libelle Zomerweek noemen. En in die week zien wij geen stoel, laat staan dat we zitten. Lopen lopen lopen op het terrein dat in totaal 1.5 km groot is. Dus dat we – ik – gesloopt zijn is geen klacht maar simpelweg een constatering.

Tegelijkertijd is er de constatering dat de adrenaline piekt. En hoe. Laat ik mij normaliter niet leiden door de klok, en sta ik elke dag redelijk vroeg op (uur of acht), tijdens de Libelle Zomerweek is de discipline anders. Vroeg naar bed. Vroeg is dan zeker voor middernacht. Liefst nog voor elf uur. En vroeg weer op. De wekker staat keurig op 7.50 uur maar de hele week open ik mijn ogen om klokslag 6.05. Echt niet handig als je lichaam elke minuut rust kan gebruiken. Ik lig dan nog braaf een minuut of twintig in bed maar dan is het wel gedaan met de rust, dan kan de dag wel weer beginnen. Want gesloopt of niet, tijdens de Libelle Zomerweek is elke dag een feestje. Zo ook gisteren, de dag die werd uitgeroepen tot de eerste cupcakesdag: mijn verjaardag. Nu is veertig een mijlpaal –zeggen ze – maar wel eentje waar je aan moet wennen. Dat gewenningsproces is nu wel over: 150 cupcakes en twee taarten waren het begin. Libelle collega’s en lezeressen de enorme verassing – wie wordt er nou speciaal toegezongen op het grote podium door Pien Ankerman in het bijzijn van zoveel Libelles?? Super. Familie en vrienden maakten het af. Ze kwamen naar de Libelle Zomerweek, we gingen uit eten en het feest was compleet.

Vlak voordat ik tevreden m’n bed inrolde kwam de kater: een pijnlijke wijsvinger. Erg pijnlijke wijsvinger. Mijn tactiek van ‘negeer de splinter die je op de eerste dag van de LZW oploopt’ was uitgewerkt. Tikken ging niet meer. Het gevoel in m’n vingers trok weg. En ik begon te trillen. Ook als kersverse veertigjarige bel je dan maar weer met je moeder: “Mama, ik heb pijn!” Om vervolgens de instructie op te volgen: “Onmiddellijk in een taxi naar de ehbo. Die vinger is ontstoken, je hebt antibiotica nodig.” Dat is klare taal. De dienstdoende arts was het gelukkig 100% met m’n moeder eens: “Vanavond nog beginnen met de antibiotica, morgen drie pillen slikken en de kuur afmaken. Maar als je over twee dagen nog steeds pijn hebt moet je terugkomen.”

Ik tik momenteel zonder wijsvinger. Maar de adrenaline viert hoogtij. Over twee uur sta ik weer op Buffalo Beach. Nog twee dagen. De dokter gaf me twee dagen voor de pijn – prima! Er staan nog twee verjaardagstaarten op de Libelle Zomerweek. YIHA!